• Safari

  • A big Tanzania Smile

  • Ria en August

  • Gnorognorokrater

Tanzania en Kenia 2006/2007

Vandaag gaan we eigenlijk naar het hoogtepunt toe: De Ngorongoro Krater.


We vertrekken op een hoogte van 1600 meter en moeten klimmen naar 2300 meter tot aan de rand van de krater.
Het gaat over heel moeilijk toegankelijke wegen vol met gaten en keien en we hebben prachtige uitzichten die constant varieeren.
Dichte bossen, open vlakte en overal Masai nederzettingen.
We rijden in het gebied van De Great Rift Valley, waarvan de bodem bedekt is met meren en uitgedoofde vulkanen, loopt door Kenia van noord naar zuid. U vindt hier de beroemde meren als Lake Nakuru en Lake Naivasha.
Tijdens de reis door de vallei geniet je van prachtige uitzichten over vruchtbare valleien en de vogelrijke meren.De Great Rift Valley, onderdeel van een grote scheur in de aardkorst die over 6450 km van Jordanie maar Mozambique loopt, doorsnijdt Kenia van noord naar zuid. Dit natuurverschijnsel vertoont in Kenia het spectaculairste natuurschoon van heel Afrika.
De vallei is aan de ene kant vijandig met zijn harde lavagrond, schroeiende temperaturen en heetwaterbronnen, en aan de andere kant vruchtbaar met zijn rijke landbouwgronden die koffie, thee, fruit en vele andere eetbare producten voortbrengen. De Rift vallei is vermoedelijk 2 miljoen jaar gelegen ontstaan toen er een continentale verschuiving plaatsvond. Hevige onderaardse krachten braken de aardkorst open, waardoor het land tussen twee evenwijdige breuklijnen inzakte.

Als we op de rand aankomen is het echt fris en we stoppen voor het eerste uitzichtpunt. En dat is echt kicken . Wat een schoonheid , nooit zoiets moois gezien. Het lijkt wel het paradijs.

Enorme groene vlakten met waterplassen en we zien meteen de eerste grote kuddes rondlopen.
Verder hele dichte bossen aan de zijkant waar heel veel babboons leven Je kunt de hele krater overzien. Op de plek waar we staan staat ook meteen een gedenksteen voor de overledenen die op een of andere rare manier om het leven zijn gekomen in en rond de krater. We zijn gewaarschuwd. De krater is eivormig en is ongeveer 21 bij 24 km. Er is geen bebouwing, alleen een LODGE in de wand van de krater.
Meteen als we afdalen zien we 2 leeuwen, een ligt gewoon langs de kant van de weg te slapen omdat het daar warmer is dan het natte gras. Je zou hem zo willen aanraken , maar August zegt : als ik de deur op een kiertje zet , ramt hij meteen met een klap de hele deur eruit.

De leeuwen storen zich ook helemaal niet aan voorbijrijdende Jeeps. Iedereen houdt de adem in en kijkt vol bewondering naar dit prachtbeest totdat er een busje met Italianen langs komt die tegen elkaar zitten te schreeuwen en vrolijk snoepjes lagen uit te delen alsof ze in de Efteling rondreden. Er kwamen uit het gras nog een aantal Hyenas die leuk voor ons poseerden. En even later zagen we 2 Cheetahs met elkaar spelen. Ook een neushoorn lag in de buurt van een waterplas te dutten, even later zagen we hem actief.
Eigenlijk vielen we de hele dag van de ene in de andere verbazing.. zo mooi!!!
Hele kuddes buffels, olifanten en wildebeesten trokken aan ons voorbij en in de lucht vlogen allerlei vogels en roofvogels.
Weer kwamen we 2 leeuwen tegen die door het hoge gras liepen en een zonnig plekje zochten. We stonden er weer 1 meter vandaan en konden ze op ons gemak op onze digitale kaartjes vastleggen.
Het was lunch-time en we gingen bij een meer staan waar een hele hoop Hippos lagen en enorm veel vogels rondvlogen. Die waren er aan gewend dat de mensen wel een boterhammetje bij de hand hadden.
August had me al voor de grote roofvogels gewaarschuwd maar toen ik genietend van de omgeving met mijn laatste gehaktballetje uit mijn lunchpakket in mijn hand zat, flitste er als een pijl uit een boog een roofvogel langs mijn hand en vloog met het gehaktballetje weg.
Ria zag het gebeuren en ik voelde het alleen maar.
De andere vogels kwamen zo naar je toe en aten gewoon uit je hand. Ze waren vuurrood en fel blauw.

Een anekdote die we nog van August te horen kregen:
Laatst was er een Italiaanse jongen die graag met een roofvogel op de foto wilde. Hij ging staan, en 6 vrienden die hun Camera in positie brachten vormden een cirkel om hem heen. Allemaal de lens op de jongen zijn hoofd gericht. Toen legde hij een stuk kip op zijn hoofd om de roofvogels te lokken. Resultaat: hij had zijn hele hoofd opengereten en is door de Flying Dokters opgehaald .. einde vakantie.. Of de foto gelukt was is onbekend.
De rest van de dag vielen we van de ene in de andere verbazing. In de krater leven alle dieren van afrika behalve de giraffe omdat die met zijn lange poten nooit de kraterwand is kunnen afdalen. We hebben op het laatst nog geprobeerd om Luipaarden te vinden, maar het is niet gelukt. Wel nog veel Blue velvat apen gezien, mooie grijs/zwarte aapje en kenmerkend zijn hun felblauwe Ballen.

De terugweg waren we gewoon stil van alle impressies. Terug in het Camp genoten we weer van de kookkunsten van George en kletsten we nog even met een leuke jongen van het camp die voor ons nog in het dorp 2 Masa?oeken had gehaald. Na een 2 glaasjes wijn voor Ria en een sodawater voor mij doken we vroeg in bed en ons tentje zagen we nog zielig op het zelfde plekje staan.

De laatste safaridag is aangebroken en wij vertrekken vroeg vanuit ons Camp en rijden naar Mto wa Mbo dit ligt bij Lake Manyara en het grenst aan de Rift Valley. Wij zullen daar een Masaiorp gaan bezoeken. Menno heeft het alleenrecht om hier een bezoek te mogen doen. Menno heeft hier een stuk grond gekocht .Deze grond (een klein gedeelte van het totaal) is gekocht van een Maasai, en was honderden jaren in bezit van zijn familie. Een van de voorwaarden was dat Menno er drie schoolgebouwen moet bouwen, en de Masai moeten betrokken worden bij de bouw, dit betekent dat zij s' nachts het terrein bewaken, in Tanzania staan zij hier bekend om, ze zijn altijd in het bezit van speren en pangas (grote messen). Boven op de heuvels hebben wij een fantastisch uitzicht over de Maasai steppes, in de verte Lake Manyara, en aangrenzend aan het land de Great Rift Valley, waar zebras, giraffen, gnoes, struisvogels, Thomson gazellen en andere groepen wilde dieren voorbij trekken.
Bij aankomst werden we als eerste begroet door enorme aantallen vliegen, het stikte er werkelijk van.
De masai begroeten ons heel hartelijk en we schrokken meteen van de kinderen die werkelijk helemaal onder de vliegen zaten, ze reageerden er heel laconiek op omdat ze dat natuurlijk al een tijdje gewend waren. Telkens als ik een kind wilde fotograferen veegde de moeder of Oma het kind even door het gezicht zodat ik een foto van een kind had in plaats van een vliegenkolonie. De oma die mooi van lelijkheid was zorgde waarschijnlijk het meest voor de kinderen. Wij kregen een rondleiding door het dorp en dat betekende dat we tot onze enkels door de koeienstront moesten lopen.

oma samen masai



Vorig jaar zijn wij bij een Masai stam in Kenia geweest , maar daar was het een stuk schoner, waarschijnlijk omdat de vlakten waar zij leefden veel opener waren en de veestapel buiten het dorp stond.
Hier echter leefden de mensen echt tussen het vee in, ze leefden samen met hun beesten.

Als er iemand weg was en zijn huis verliet sloot hij de deuropening met een grote doornen Struik. Binnen in de huizen was het pikzwart verbrand door de open vuurtjes die er gestookt werden op de kookplaats en erg fris rook het er ook niet. De mensen waren heel vriendelijk en voerden nog enkele dansen voor ons uit en na afloop probeerden ze nog wat arm en nek banden te verkopen maar op een vrijblijvende manier, er werd je niks opgedrongen. Normaal gesproken zouden we hier wel wat langer gebleven zijn maar we waren echt op de vlucht voor de vliegen.
Uren later in onze Jeep stikte het nog steeds van die beesten en of we nou alle ramen tegenover elkaar open zetten en ook nog het dak open, ze waren niet weg te krijgen.

Verder onderweg naar TARANGIRE NATIONAL PARKons laatste park.
In Tarangire komen de meeste olifanten voor per vierkante meter in Afrika. Vroeger was het een groot jachtgebied . sinds 1970 is het omgetoverd tot het 5e nationale park van Tanzania. Er staan heel veel BOABAB Bomen en de legende wil dat de bomen God een keertje geergerd hadden en hij daarom de bomen op hun kop geplant heeft, het lijkt soms als de boom geen bladeren heeft alsof hij inderdaad met zijn wortels in de lucht staat.De bomen kunnen honderden jaren oud worden.

boab BOOM baobab tree

De olifanten trekken vaak tussen november en juni buiten het park omdat de voeding van de grassteppe buiten het park meer voedingsstoffen bevatten dan binnen het park en veel olifantjes worden daarbuiten ook geboren.
De Tarangiririvier had door de hevige regenval zijn sporen nagelaten: Soms stopte de weg gewoon en stond je weer voor een stuk rivier. Het water dat oranjerood was kolkte enorm.
In het park hebben we tot rond 3 uur in de middag rondgereden en weer heel veel dieren gezien. Mooi was het de olifanten die in hele groepjes onder een boom stonden te zien.

olifanten olifanten onder olieboom

zij zochten schaduw op in de enorme hitte. Ook wij hadden er veel last van, geen zuchtje wind. Nadat we onze lunch aan de rivier genuttigd hadden en constant vergeefs alert waren dat de apen niet onze spullen jatten ( dus toch weer een gedeelte weg) zijn wij langzaam begonnen aan de terugweg. Op naar Arusha en dat betekent nog 3 uur rijden. Zinderend heet onderweg en we moesten nog even stoppen omdat George nog 2 zakken houtskool kocht langs de weg. Er zijn daar maar heel weinig mensen die op gasflessen koken.
Een paar kilometer verder begon de Jeep te stotteren maar na wat sleutelen had August het probleem gevonden : er zat vocht in de benzinetank. Gelukkig heeft de Jeep 2 tanks ( een voor en een achter) en nadat deze omgeschakeld was en bijgetankt reed hij weer als vanouds.

pech in tanzania bananen van samsung
pech Nee echt ! geen mobieltjes maar bananen

Tegen18.00uur arriveerden we in Arusha bij de Outpost Lodge en zat onze safari er op.

tanzania outpost lodge tanzania overnachten

 

Bij een biertje voor de mannen hebben we nog een hele tijd nagepraat en afscheid genomen van August en George die ons al die tijd zo in de watten hadden gelegd. Met Menno die ook aanschoof hebben we nog even onze ervaringen doorgesproken en hem als enigste minpuntje aangegeven om er voor te zorgen dat er een betere en grotere tent moest komen. Hij was het daar volkomen mee eens en zou er voor zorgen.
Met Menno afgesproken dat hij ons morgenvroeg even komt ophalen en naar de Shuttlehalte brengt in Arusha. We hebben s,avonds in de outpost lekker gegeten en op de kamer onze rugzakken weer klaar gemaakt voor de terugreis naar Kenia want morgen worden we om 07.30 uur opgehaald en is er weinig tijd. De outpost was trouwens heel gezellig en leuk met prima kamers en zelfs een pool waar wij geen gebruik van hebben gemaakt. Je kon er ook internetten.

S,morgensvroeg werden we gewekt door de masai die daar de hele nacht de boel in de gaten houden. Leuke gasten die het maar al te leuk vonden om op de foto te gaan en dan in de camera naar hun eigen koppie te kijken. Menno was er op tijd en wij namen afscheid met een bedankje voor de goede Safari.
Bij het Shuttlestation bleken onze voorafbetaalde tickets niet geldig te zijn en moesten we weer nieuwe kopen, gelukkig had ik net nog genoeg dollars bij me. (Dat zal Leonard wel weer oplossen in Nairobi).Dus aan de terugreis begonnen en dat volgens de bekende route met weer een stop aan de grens in NAMANGA..

Weer diezelfde gezelligheid en bedrijvigheid. Je wordt wel constant aangeklampt om souvenirs te kopen en dan moet je gewoon bikkelhard nee zeggen anders sta je er een jaar later nog.
Na een lange maar wel plezierige rit (de wegen zijn in Tanzania super vergeleken met Kenia) kwamen we weer om 14uur aan in NAIROBI.
NAIROBI lijkt dan vriendelijker omdat je er al eens geweest bent en we gaan meteen uit de bus weer naar het tegenover de bushalte gelegen COMFORT KENIA HOTEL. Na een eerste bak koffie laten we onze rugzakken achter. Ze worden gewoon achter de Bar gelegd en we hebben onze handen vrij om een wandeling door de stad te maken en bij Leonard op bezoek te gaan en te vragen of de trein naar Mombasa wel of niet vertrekt. We hopen natuurlijk van wel omdat er na de busreis van vandaag wel een treinreis met slaapplaats op ons verlanglijstje staat.
Na even zoeken vinden we het buro van EastafricaShuttles ( www.eastafricashuttles.com ) het Buro bevindt zich op de 4e etage van een groot gebouw. Eerst waren we op de verkeerde etage en daar zaten alleen maar advocaten die druk bellend achter tralies zaten. Het gebouw was beter beveiligt dan een gevangenis.
Leonard liet ons vol trots zijn kantoor zien 3 x 3 meter , tafel stoel en pc. Hij had voor ons gelukkig het bevrijdende woord : De Trein Gaat. Dus we hoeven gelukkig niet die hobbelbus te nemen.
Wat een opluchting. Nog even geregeld dat wij de dubbel betaalde busrit van Arusha naar Nairobi terugbetaald kregen en dat was geen probleem. Afscheid van Leonard genomen en verder de stad gaan verkennen. Een vlees en vismarkt die we op de heenweg al zagen en ons interessant leek om te fotograferen hebben we ongeveer 2 minuten bezocht, want je werd er kotsmisselijk van de stank van allerlei soorten dode beesten die daar als vliegenvangers ophingen. Aan de overkant wel nog een grote bazaar bezocht met allerlei handwerk en houtsnijwerk waar Ria nog ff sandaaltjes kocht. Langs de weg veel bedelaars en verkopertjes die de meest pietlullige dingen aan de man wilden brengen, Nairobi is een gigantische stad met heel veel handel en shoppies, er liggen veel bedelaars op de grond , eentje hebben we gezien die bestond alleen uit een rompje met een hoofd erop en armen eraan. Alles oogt hier vriendelijk, maar zoals ook in mombasa: als het licht uitgaat verandert het in een spookstad. Op elke hoek van de straat staat wel security dus dat lucht wel op. We gingen nog ff airco happen in het winkelcentrum en om 18 uur de taxi richting Nairobi Railway Station. Wij namen een taxi vanaf ons hotel naar het station en dat ritje dat je te voet in 15 minuten kon doen duurde wel een half uurtje i.v.m de drukte. Onderweg reden we langs een monument dat opgericht was ter herdenking van de aanslag in 1988, In augustus 1998 pleegde Osama Bin Laden's terroristische organisatie Al Qaida een bomaanslag op de Amerikaanse ambassade in Nairobi. de aanslag die 253 mensen het leven kostte en bijna 5000 verwondde.


Aangekomen op het station nog ff de gereserveerde BOARDING CARD oppikken en we gaan het perron op waar echt honderden mensen staan te wachtten hun vertrek. Nog ff wat kiekjes gemaakt. Toen de trein aankwam met toch nog wel enige vaart erin renden de mensen allemaal over de eerste spoorrails heen om maar zo snel mogelijk een plaats zien te krijgen. Ze grepen de trein vast en trokken zich op om zo naar binnen te kruipen. Levensgevaarlijk. Een man die door de trein meegesleurd werd zag niet dat er een grote metalen bak stond en slingerde daar dan ook met enorme kracht tegenaan, Als ze dan eenmaal binnen staan , zijn ze verzekerd van een staanplaats voor de komende uren. Het was een heel raar gezicht om al die mensen eerst op het perron te zien staan vervolgens zien wegrennen en zelf op een leeg perron achter te blijven.
Wat zijn wij toch verwent denk je dan als je met je ticket van 55 Dollar op zak rustig afwacht om op je gemakje in de trein te stappen waar je als een Koning behandelt wordt.
Wij hadden Train A02, COACH 1201, COMPARTEMENT A.


Het was een compartement voor ons tweetjes, met wastafeltje, seats en 2 bedden. Na het wegrijden van de trein, die minstens 200 meter lang is, serveert de gekleurde kelner in smetteloos wit, een etentje alleen voor eerste klas reizigers in de restauratiewagon. Toen de trein dus vertrok konden wij meteen naar de restauratiewagen waar ons 4-gangen menu geserveerd werd aan mooie gedekte tafels. Als je aan het dineren bent, wordt je coupé omgetoverd in een slaapwagon. Tijdens het diner zat een Engels echtpaar tegenover ons die tijdens het eten constant gekletst hebben. Het waren types die zo uit een oude engelse speelfilm gestapt waren. Eerst dachten we nog dat het een onderdeel van de Historische treinreis was.
Omdat we natuurlijk de lange busreis in onze benen voelden hebben we meteen ons bed opgezocht. Ria beneden en ik boven. (Doen de masai ook!! Familyplanning). Bovenin was het toch wel warmpjes tijdens de nacht en ik werd toch wel vaker wakker. De trein stond ook geregeld stil bij een stationnetje of omdat er beesten op de rails stonden. Het waren leuke tafereeltjes op de stationnetjes in de nacht. Soms stond er alleen maar een man met een vlag of met een lamp te zwaaien of er werden goederen in en uitgeladen. Toen het ochtend werd en de zon opkwam kon je genieten van de prachtige natuur want aan we reden dwars door Tsavo east en west National park. De boabab bomen schoten voorbij en langs het spoor stonden kinderen te wachtten dat er door de passagiers iets naar buiten gegooid werd. Voor een paar snoepjes of pennen haalden ze halsbrekende toeren uit zo vlak langs de trein. Maar er stonden ook volwassenen en kinderen die gewoon stonden te zwaaien. Sommige dorpen liggen zo afgelegen dat wanneer er een trein langs komt dat toch nog steeds een onderbreking is van de dag. Langs het spoor lagen een aantal treinstellen die verroest waren en ooit eens ontspoort waren.
Na een wasbeurtje zijn we gaan ontbijten met een gebakken eitje erbij ( de worstjes en witte bonen hebben we maar overgeslagen).Koffie !! dus echt wakker.
We naderen Mombasa en je ziet enorme vuilnisbelten waar kinderen en mensen in lagen te wroeten om nog iets bruikbaars te vinden. Rondom de belt waren ook hutten gebouwd van afval waar die mensen ook leefden.
We schuiven langzaam Mombasa Railway Station binnen.

mombasa kinderen bij trien mombasa treinstation

 

Het wemelt er van de kruiers en taxichauffeurs. Toen we op het perron stonden zagen we eigenlijk pas goed hoeveel mensen met deze trein waren meegereisd. Velen hadden handel bij zich zoals bezems emmers en groenten en fruit die ze in mombasa aan de man wilden brengen.
Met onze rugzak richting uitgang, en daar stond Rafael onze taxidriver op ons te wachtten. Hij had er al anderhalf uur gestaan omdat het nooit van tevoren te zeggen is hoe laat de trein zal aankomen.
Op weg naar Kikambala om onze koffers in Soleil op te halen en naar Whispering Palms te verhuizen, het Afrikaans hotel waar we vooraf een kamer hadden laten reserveren. Maar we begonnen hierover te twijfelen omdat het personeel volgens Martin niet helemaal te vertrouwen was. Een gedeelte van het hotel was 2 maanden geleden afgebrand en er volgden veel onstslagen. Het personeel dat gebleven was werkte er tegen een lager loon dan voor de brand en zou dat op een bepaalde manier willen opschroeven ( dat van horen zeggen dus).
In de taxi hebben we nog even overlegd om toch maar voor Soleil te kiezen omdat we dan niet met de koffers hoefden te slepen. Wij moesten alleen nog over de prijs gaan onderhandelen. We werden heel enthousiast ontvangen door het personeel en iedereen wilde weten hoe Tanzania was en hoe onze safari was verlopen.
Na een gesprek met het meisje uit India die over de kamers ging hadden wij een redelijke prijs bedwongen en was de zaak rond, we zouden nog 5 dagen in Soleil zijn voor we naar huis zouden gaan.
Mohammed die ons naar de kamer bracht was al een beetje aan het grinniken toen ik vroeg of het wel een goede kamer was. We kregen een familiekamer. Dat houdt in dat we heel groot zaten met een eigen woonkamer , keuken, groot balkon en dubbele airco's.
Dat was dus even thuiskomen.
Dan een douche, het restaurant, het ligbed en uitpuffen van onze toch wel vermoeiende reis.En na het avondeten natuurlijk iedereen die er nog was van voor ons vertrek even bijpraten.
Wij hebben de laatste dagen gebruikt om lekker te relaxen en heerlijk nagenoten van onze indrukwekkende reis van de afgelopen tijd. En natuurlijk enkele leuke dingen gekocht om thuis een aandenken te hebben aan deze mooie tijd.

relaxen in kenia


Terugkijkend kunnen we zeggen dat eigenlijk alles zo verlopen is als we gepland hadden en kunnen we zeggen dat we door ons goed voor te bereiden niet echt voor verrassingen hebben gestaan.
De waarschuwingen in lectuur en internet t.o.v. de onveiligheid in o.a Mombasa en Nairobi hebben we goed in ons achterhoofd gehouden maar door je goed aan de spelregels te houden en steeds waakzaam en alert te zijn hebben we gelukkig geen nare dingen meegemaakt.

Home