VIETNAM 2010

HALONG BAY.....

Halong Bay 28-01-2010

Vanmorgen na ons ontbijt bij Vietnam àla carte zijn we met de taxi naar Hanoi gereden ( een ritje van 2 euro) .
We hebben het Mausoleum van Ho Chi Min bezocht en het huis waar hij gewerkt en gewoond heeft.
Ho Chi Minh was aanvankelijk Eerste Minister van Vietnam en later werd hij tot president van het land benoemd. Na zijn dood werd zijn lichaam, ondanks zijn vraag om gecremeerd te worden, gebalsmend en in het mausoleum geplaatst. Misschien een wat vreemde ervaring om zijn lichamelijk overschot te gaan bekijken, maar als een van Vietnams grootste leiders is het zeker de moeite om zijn mausoleum te bezoeken. Het bevindt zich tegenover het huis waar Ho vroeger verbleef. Je kunt het mausoleum wel enkel in de voormiddag te bezoeken is. Ho Chi Minh zelf wilde liever gecremeerd worden om zijn as te laten uistrooien over drie Vietnamese bergtoppen.

ho chi min

Mausoleum



Het is een heel serieuze bedoeling en grapjes zijn daar niet op zijn plek.
Bij de ingang moest je meteen alles wat je bij je had inleveren en dat werd netjes opgeborgen totdat je weer terug was. Je camera mocht je wel meenemen zodat je toch nog een kiekje kon maken van de buitenkant en de tuinen.
Maar daarna werd ook de camera ingenomen en ging je door de Security die nog strenger was dan op een luchthaven.
Dan opstellen in rijen van 2 voor een poortje en op commando gingen we richting de plek waar Ho lag opgebaard. Je mag niet spreken, lachen en ook geen handen in je zakken doen. Absolute discipline dus.
En daar gingen we dan langs allerlei militairen die je met een strak gezicht niet aankeken.Omringd door wachters mag iedereen een voor een naar binnen om "oom Ho", die er een beetje oranje uitziet, te bekijken. Ze hebben hem in oranje/rood licht gehuld zodat het licht geen schadelijke invloed kan hebben op het lichaam (verkleuren). Om de paar meter staan er onberispelijke wachters om ervoor te zorgen dat niemand uit de pas loopt of te lang stil staat.
Via trappen met roedelopers kwamen we dan in de aula waar Ho Chi Min lag opgebaard. Een sirene stilte en iedereen schuifelde voorbij. Het leek wel een pop, maar de grime was goed gedaan. Hij zag er inderdaad uit alsof hij net overleden was maar hij lag er toch al van 1969..
Soms gaat hij voor een paar weken opstap naar Rusland ( in november) en dan word hij weer bijgewerkt.
De Vietnamese waren onder de indruk. Later nog zijn huis en zijn wagenpark bekeken en toen zijn we lekker de stad in getrokken om ons weer helemaal duizelig te laten toeteren door het razende verkeer.

Soms sta je minutenlang te wachten om over te steken en dan nog is de kans groot dat je platgereden wordt door 350 scootertjes.
We hebben nog een bezoek gebracht aan het museum van de literatuur nog uit de tijd van Confucius. Prachtig aangelegde tuinen met een supergrote klok ( chinees)

In 2011 was onze Maxima en Alex ook in museum van de literatuur



Daarna aan de overkant lekker koffie ( en dat is zelden) gedronken en broodjes gegeten in restaurant SMILE, een hotelschool voor hulpbehoevende jongeren ( andere hulpbehoevenden dan in Nederland) die daar een stukje opleiding krijgen. Dat was goed te merken want we werden behandeld als koningen.
Daarna weer de drukte in en zijn we ff gaan bijkomen bij het Hoan Kiem meer dat in het oude franse gedeelte ligt.

hoan kiem meer

Het Hoan Kiem meer

Nog een Mango gekocht van een vrouw dat na de Bombardementen van de Amerikanen een been moest missen door een landmijn. Leuke en bij de hante vrouw die in Holland een prima job zou hebben gehad maar hier gedoemd is om op straat fruit aan de man te brengen.
Aan het water zijn vooral oudere mensen bezig met hun Tai chi oefeningen, een mooi gezicht.
Enkele jongens proberen kaarten en boeken te verkopen maar plotseling komt er politie in burger en pakt gewoon de hele handel af en loopt zonder maar een woord te zeggen weg met de spullen. De jongens reageren achteloos, waarschijnlijk zijn ze dit wel gewend.en een grote mond heb je hier natuurlijk niet tegen de politie.
Schoenpoetsers zijn er ook legio aanwezig en ze proberen je er zelfs van te overtuigen dat je teenslippers een poetsbeurt nodig hebben.


Hanoi 29-01-2010

Vanmorgen om 6 uur uit de veren , ontbijtje bij Cees onze pensionhouder genomen.
Beetje chaos, hoe laat worden we opgepikt ? Half 8 , 8 uur maar uiteindelijk opgepikt door de taxi en naar het centrum gereden naar Reisburo PUMPKIN waar we later weer door de bus werden opgehaald om naar HALONG BAY te gaan.
(In 1994 is de Ha Long Baai opgenomen op de Werelderfgoed lijst van UNESCO).
Een ritje van 175 km dat 3 uur in beslag zal nemen. Langs de weg honderden rijstvelden en alle mensen zijn druk met hun handel of werken voor hun deur met allerlei klussen. Het is een bezig volkje , iedereen is bezig.

In de haven aangekomen werden eerst de paspoorten en visa gecontroleerd en konden we aan boord.
We waren aangenaam verrast van de boot want het was erg mooi en verzorgd.
We hadden verhalen gelezen van ratten aan boord en slechte slaapplaatsen maar dit was super.
We hadden een mooie kajuit voor ons alleen , eigen douche en toilet.
Aan boord werd heerlijk eten geserveerd door de bemanning en het ontbrak ons aan niets.
Het weer was ook heerlijk en de rest van de reizigers (een man of 12) waren heel leuk.
Mensen uit Jakarta , een jongen uit Argentinië ( waar we natuurlijk over onze gemeenschappelijke Maxima gebabbeld hebben) en een heel leuke gast Andrew uit London die een eigen bedrijf had maar steevast de deur in de winter op slot deed om 3 maanden per jaar door Azië te reizen. We zien hem later op onze reis misschien weer terug. Slimme jongen!!!

On board met Indonesische Alleseters

With Andrew from London


In de grote baai van Halong wordt het landschap bepaald door de vele grote rotsblokken in de zee. Ze bieden een schilderachtig beeld. Vaak ligt er een nevel en dat maakt het alleen maar meer mysterieus.
De baai is schitterend en heel impossant, pracht rotsen duiken op uit zee en staan als pilaren in het water.
Op een van de eilanden hebben we een grote Cave bezocht die echt enorm was. Het was wel een hele klim naar boven maar met tussenposen halen deze 2 oudjes dat ook nog wel.
Op veel pilaareilanden staat bovenop een prachtige Pagode..
Tegen de avond legden we aan op een mooi strandje waar we konden zwemmen maar onze voorkeur ging uit naar relaxen met een bakje koffie.
Hierna hebben we nog een eilandje aangedaan en toen was het tijd aan te leggen in een prachtige baai. Het was volle maan en het silhouet van de ons omringende eilanden was erg mooi.
Tijd voor weer een heerlijk feestmaal aan boord, het was echt heel lekker en men bleef maar schotels brengen met de fijnste gerechten. smullen dus. Toen we aangaven dat we genoeg hadden zorgden de Indonesiërs bij ons aan tafel dat de rest van de lekkernijen in een recordtempo verdwenen waren.
Na nog wat nababbelen werden we toch wel erg moe en zochten we na nog een kopje koffie onze kajuit op. Met op de achtergrond de muziek van de ons omringende boten vielen we in slaap om 11 uur later wakker te worden.
S'morgens hebben we rustig gecruised tussen de eilanden door. Plots begint het enorm te regenen en gaat de kanotocht niet door omdat er geen interesse voor is .
Aan boord is een heerlijke sfeer en we genieten volop.Een min punt is echter dat we telkens grote hoeveelheden plastic afval langs zien drijven. Geen enorme hoeveelheden maar toch.
( Plasicsoup: hoeveelheid plastic afval die de omvang heeft van tweemaal de Verenigde Staten. Het zeeleven en de zeevogels sterven, en ook wij krijgen het plastic via onze vismaaltijden binnen... met alle gevolgen van dien.)


Langzaam naderen we de haven en na een half uur komt onze bus die ons weer naar Hanoi brengt. We laten ons afzetten bij Ho Hoa Kiem een groot meer in het oude stadsgedeelte waar we op een terrasje nagenieten en een taxi nemen ( 3 x zo duur i.v.m de drukte) naar ons hotel..
S'avonds zijn we bij ons Guesthouse in de buurt gaan eten , kort in de buurt dus maar het duurt 15 minuten heen en 15 minuten terug alleen al om de weg over te steken. Hier hebben we superlekker gegeten.
Het was een Pizzeria van de betere klasse en dat was ook aan de prijs te merken, gewoon Europees. De eigenaar kwam ons persoonlijk een hand geven bij ons vertrek. Niet ons favoriete restaurant dus maar er was niet veel anders in de buurt.
Het eten met stokjes gaat ook steeds beter, we eten nu al zonder veiligheidsbril op.
Vorken zijn hier niet standaard op tafel, een voordeel is ook dat het een soort dieet is want je neemt telkens maar kleine hapjes.
De temperatuur is inmiddels opgelopen tot 28 graden en dat is ongewoon voor het noorden want het is hier nu ook winter.
Reisverhalen van de afgelopen weken berichtten alleen maar van kou en regen maar daar hebben wij dus geen last van
Morgen gaan we met de nachttrein naar Hue , onze tickets hebben we al en ons volgend verslag wordt dus 600km zuidelijker geschreven. We moeten wel nog ff wennen aan dit land, soms vermoeiend met de communicatie want er spreekt bijna niemand Engels.
Het is ook heel anders dan Thailand, niet vergelijkbaar. Toerisme staat echt nog in de kinderschoenen.
Soms slaat de twijfel toe of we niet gewoon terug gaan naar Thailand waar het allemaal iets opener en gemakkelijker is ( vooral na ons gesprek met Andrew uit London die er voor koos om terug te vliegen naar Thailand) maar we besluiten om onze reis voort te zetten en hebben er achteraf ook helemaal geen spijt van gekregen.

no english

No English

Vervolg volgende